واقعگرایانه
داستانی که زندگی را همانگونه که هست، با شخصیتهای باورپذیر و واقعیتهای اجتماعی بازنمایی میکند.
هفت نفر بودیم و در اتاق پذیرایی مجموعهٔ خانههای بنیاد نشسته بودیم دور میزی گرد با دو فلاسک چای و
عهد کردم تا، در جان و روحم با من یکی نشدی، تو را بر زمین نگذارم. به هر کجای جهان
قابِ چوبی حاویِ پیام ماندگارِ مادربزرگم را بر دیوارِ بالای پیشخانِ آشپزخانه میآویزم. فضا از بخارِ آب، مِهآلود است. آوازِ
زنم گوشی را که گذاشت، بُغضش ترکید. ”پس کِی دیگه؟“ قلم را روی نقشه گذاشتم و از پشت میزِ کار