ادبی
گونهای از داستان که بیش از رویدادها، بر زبان، عمق شخصیتها و ارزش هنری روایت تکیه دارد.
من تنها زنِ بهشت، روزها در باغِ برین گردش میکردم و شبها خسته از روز، روی ابرهای طلایی رنگ مینشستم.
خیابان شامپیونه. شماره ۳۷ مکرر. هدایت میرود تو و در را پشت خود میبندد. بلافاصله دو همراهش میرسند و به
زنی در آیینۀ اتاق من، زنی زندگی میکند که نمیدانم کیست. در آن قفس تنگ و تاریک، جایی که تنها
داستان نیمهبلند آه، استانبول نوشتهٔ رضا فرخفال در وبسایت رسمی او منتشر شده و روایت اولشخصی از یک ویراستار در
خوبی آن میخانهٔ آشنا این بود که در آن صدا به صدا نمیرسید و کسی حرفهای آنها را نمیشنید. یک
عهد کردم تا، در جان و روحم با من یکی نشدی، تو را بر زمین نگذارم. به هر کجای جهان
در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته میخورد و میتراشد. این دردها را نمیشود به
زرینکلاه، دختری محروم از محبت و زیر سایهٔ سرزنشهای مادر، دل به گلببو میبازد. پس از ازدواج، گلببو رفتاری خشونتآمیز
قابِ چوبی حاویِ پیام ماندگارِ مادربزرگم را بر دیوارِ بالای پیشخانِ آشپزخانه میآویزم. فضا از بخارِ آب، مِهآلود است. آوازِ
در سپتامبر سالِ دوهزار و بیستودو که ایران روزهای پیشامِهر را میگذرانْد، زندگیِ ما با دو رخدادِ توفانی پُرآشوب شد.