رضا در تیرماه سال ۱۳۴۶ در زنجان چشم به جهان گشود. او پیش از آنکه خواندن و نوشتن آموخته باشد، می‌خواست داستان‌نویس شود. چرایی این آرزو وعشقی که به جهان داستان داشت هنوز برایش یک راز است. کودکی او سراسر با قصه‌ها و افسانه‌ها گذشت، گویی او نه در این دنیا که در عالم اسطوره‌ها می‌زیست. او در خانواده‌ای فرهنگ‌دوست نمو یافت. از نوجوانی در کتابخانهٔ پُربار خانه، به قصه‌ها سرگرم بود تا بعدها سروکارش به ادبیات کلاسیک و متون فلسفی کشیده شد.

نخستین جرقه‌های فکری او با خواندن آثار بزرگان ادبیات جهان و جست‌وجوی معنا در متون کهن شکل گرفت و رفته‌رفته راهش به سوی نقد علمی و ترجمهٔ متون دشوار هموار شد. او مسیر حرفه‌ای خود را با تحصیل در رشته ادبیات فارسی و آلمانی آغاز کرد و اکنون به عنوان نویسنده، منتقد و مدرس ادبی در فرانکفورت آلمان سکونت دارد. نجفی علاوه بر تدریس دوره‌های ادبی، در سمینارهای متعدد داخلی و بین‌المللی به ارائه مقاله و سخنرانی پرداخته است. زیست او در فضای مطبوعاتی نیز بسیار پررنگ بوده و سال‌ها به روزنامه‌نگاری اشتغال داشته است؛ حاصل این تکاپو، انتشار بیش از ۳۵۰ نقد، مقاله و یادداشت در نشریات گوناگون است.

کارنامه‌ی خلاقه‌ او شامل ۱۵ کتاب تألیفی و ۱۵ کتاب ترجمه است که بسیاری از آن‌ها به چاپ‌های مکرر رسیده‌اند. در حوزه داستان، دو مجموعه «داستانی برای مردگان» و «هفت گام معلق مرد خوابگرد» از آثار شاخص اوست. در قلمرو نقد و پژوهش، آثاری چون «درآمدی بر رمان معاصر غرب» و «شناختی از هرمان هسه» را پدید آورده و ترجمهٔ آثار سترگی از نیچه، یونگ و هسه را در کارنامه دارد. همچنین بیش از ده اثر دیگر شامل رمان، سفرنامه و زندگینامه خودنوشت از او در دست انتشار است.

رضا نجفی به عنوان یکی از جدی‌ترین رابطان فرهنگی میان ادبیات ایران و آلمان شناخته می‌شود. نوآوری او در ارائه نقدهای علمی و منصفانه، به ویژه در حوزهٔ ادبیات معاصر غرب و معرفی متفکرانی چون هرمان هسه، تأثیر بسزایی بر جریان نقد ادبی معاصر داشته است. نگاه منتقدان به او، نگاه به نویسنده و مترجمی است که میان ترجمه، تألیف و روزنامه‌نگاری پیوندی اندیشه‌محور برقرار کرده و با وسواس زبانی به غنای فضای روشنفکری یاری رسانده است.