کیومرث در روزهای پایانی پاییز ۱۳۲۸ در نجف‌آباد اصفهان زاده شد. او در دامان خانواده‌ای رشد کرد که هنر در آن نه یک شغل، بلکه بخشی از زیست روزمره بود؛ مادری چون پروین‌دخت یزدانیان که بعدها با بازی در آثار پسرش به نماد «مادر ایرانی» بدل شد. کیومرث از همان نجف‌آباد، بذر قصه‌هایی را در جان خود کاشت که بعدها حافظه جمعی یک ملت را شکل دادند.

تکاپوی او با «کودکی نیمه‌تمام» آغاز شد؛ عنوانی که خود برای زندگی‌نامه‌اش برگزید. او مسیر دشوار فیلم‌سازی پس از انقلاب را با ساخت آثاری ماندگار پیمود. از کارگردانی «قصه‌های مجید» که پیوندی عمیق میان ادبیات هوشنگ مرادی کرمانی و تصویر ایجاد کرد، تا ساخت فیلم‌های ضدجنگی چون «اتوبوس شب»، کیومرث همواره میان دغدغه‌های اجتماعی و روایت‌های انسانی در سفر بود.

کیومرث پوراحمد هنرمندی بود که با آفرینش «خواهران غریب» و «شب یلدا»، نبض احساس جامعه را در دست گرفت. اما پویش او تنها به سینما ختم نشد؛ او در لایه‌های پنهان قلمش، رمان «همه ما شریک جرم هستیم» را با نام مستعار نوشت؛ اثری صریح و انتقادی که لایه‌های پنهانِ تاریخ معاصر و ستایشِ مقام زن را به تصویر می‌کشد. او با فراروی از محدودیت‌ها، پلی میان سینما و ادبیاتِ اعتراضی بنا کرد.

وداع ناباورانه او در بهار ۱۴۰۲، پژواکی از پرسش‌ها و تردیدها به جا گذاشت. در حالی که رسانه‌ها از ایست قلبی گفتند، نزدیکانش از مرگی خودخواسته و دخترش پگاه از «پرونده‌ای باز» سخن راندند. میراث پوراحمد، فراتر از سیمرغ‌های بلورین، در شجاعتِ روایتگری اوست. او که با هزاران برنامه برای آینده، نابهنگام رفت، همچنان در جریان داستان‌شناسی و سینمای ایران، حضوری زنده و منتقدانه دارد.