ترانه در میانهٔ بهار سال ۱۳۳۴ در شهر مشهد، ایران متولد شد. هفده‌ساله بود که ازدواج کرد. زندگی خانوادگی‌اش در سال‌های پرتلاطم پیش و پس از انقلاب ۱۳۵۷ شکل می‌گرفت. او پس از تولد دومین فرزندش، هم‌زمان با دگرگونی‌های اجتماعی آن دوران، فرصتی یافت تا علاقهٔ دیرینهٔ خود به یادگیری ادبیات را دنبال کند.

محیط فرهنگی مشهد، همراه با تشویق خانواده، به‌ویژه پدر، از نخستین زمینه‌های بروز علاقهٔ او به خواندن و اندیشیدن بود. آشنایی با ادبیات فارسی و گرایش به فلسفه و عرفان اسلامی، از همان سال‌ها مسیر فکری و ادبی او را تعیین کرد. مطالعهٔ آثار کلاسیک فارسی و فکر در مفاهیم عرفانی، زمینه‌ای شد برای شکل‌گیری جهان ذهنی و تخیل داستانی او.

ترانه حبیب پس از قبولی در آزمون ورودی دانشگاه فردوسی مشهد، در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد. در سال‌های آغازین جنگ ایران و عراق، با انگیزه و تشویق پدرش، به مطالعهٔ گستردهٔ آثار فلسفی و عرفانی پرداخت. در این دوره، آثار عطار، مولوی، ملاصدرا و ملا هادی سبزواری نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه فکری او داشتند.

پس از پایان جنگ، به ایالات متحده مهاجرت کرد و در دانشگاه جورج میسون ادامهٔ تحصیل داد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ ادبیات انگلیسی دریافت کرد. این تجربهٔ مهاجرت و تحصیل در محیطی بین‌المللی، افق‌های تازه‌ای در اندیشه و نگاه ادبی او گشود و زمینهٔ ورود جدی او به عرصهٔ نویسندگی را فراهم کرد.

بانو ترانه حبیب در سال ۲۰۱۵، در یک روز پاییزی سرد، نوشتن را به‌طور جدی آغاز کرد و نخستین مجموعه داستان کوتاه سورئال خود با عنوان «تناسخ» را به زبان فارسی نوشت. پس از آن مجموعهٔ «نگاه می‌کنم و نمی‌بینم» و «طبقهٔ سوم» را منتشر کرد که دومی به زندگی افراد مبتلا به آلزایمر می‌پردازد.

او همچنین رمان «آپارتمان شیشه‌ای» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۰، در دوران همه‌گیری، به خلق کلاژهای هنری و سرودن شعرهای فارسی با الهام از هایکوهای ژاپنی پرداخت. حاصل این تجربه کتاب «سی و سه مرغ» بود که در ایران منتشر شد و نخستین اثری بود که اشعار او به انگلیسی ترجمه شد.

پس از آن، کتاب «در آیینه»، رمان «باغ آلبالو» و مجموعه‌های دیگری از داستان‌های کوتاه را نوشت. آخرین رمان بلند او «آهو خانم و داوود خان» هنوز در دست نگارش است. همچنین ایشان دارد مجموعه‌ای از خاطرات کودکی و سال‌های آغازین زندگی خود را در قالب اثری زندگینامه‌ای می‌نگارد.

در آثار خانم حبیب عناصر سورئال، عرفان، تأملات فلسفی، خاطره و تجربه‌های زیسته درهم می‌آمیزند و سبک نوشتار او ترکیبی از تخیل شاعرانه و نگاه درونی است.
کارهای چاپ‌شدهٔ ایشان تا کنون عبارتند از:

• تناسخ
• نگاه می‌کنم و نمی‌بینم
• طبقهٔ سوم
• آپارتمان شیشه‌ای
• چهل پنجره
• در آیینه
• سی‌وسه مرغ
• باغ آلبالو

ترانه‌بانو حبیب از نویسندگانی است که مسیر نویسندگی را در سال‌های میانسالی آغاز کرد و تجربه‌های زیستهٔ خود را به ادبیات تبدیل نمود. آثار او با تکیه بر مفاهیم عرفانی، زندگی درونی انسان و تجربه‌های معنوی، در فضای ادبی معاصر فارسی جایگاهی متفاوت دارد.

گرایش او به داستان‌های سورئال و شعرهای کوتاه الهام‌گرفته از هایکو، نشان‌دهندهٔ رویکردی میان‌فرهنگی در آثار اوست. نوشته‌های او بازتابی از تجربهٔ زندگی در ایران و آمریکا، همراه با تأملات فلسفی و عرفانی است.

بانو ترانه همچنان به نوشتن ادامه می‌دهد. آثار در دست انتشارش نمایی از ادامهٔ گذار آفرینشگر و پویش داستانی اوست.