نازنین در سال ۱۳۵۷ (۱۹۷۸) در تهران و در آستانهٔ دگرگونی‌های بزرگ سیاسی پس از انقلاب اسلامی زاده شد. او در هشت سالگی و در میانهٔ جنگ ایران و عراق به همراه خانواده به کانادا مهاجرت کرد و در «ساریِ» بریتیش کلمبیا رشد یافت. این جابجاییِ زودهنگام و زیستن در میان دو فرهنگ، او را به راویِ دردهایی بدل کرد که ریشه در خاک وطن و شاخه در افق‌های دور داشتند.

تکاپوی او برای یافتن زبانِ روایت، با تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد خلاقیت ادبی در دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC) به بار نشست. او در حالی که به نوشتن داستان و جستار در نشریاتی چون «ونکوور آبزرور» مشغول بود، سال‌ها وقت صرف پژوهش دربارهٔ فضای تهرانِ دهه‌های ۵۰ تا ۷۰ میلادی کرد تا بتواند اودیسه‌ای زنانه را از دل تاریخ بیرون بکشد.

نازنین حضار با انتشار رمان «آریا» در سال ۲۰۱۹، به موفقیتی چشم‌گیر دست یافت. آریا داستان دختری رها شده در بن‌بستی در تهرانِ سال‌های ۱۳۳۰ است که نامش را از «آریا» (نغمه‌های اپرایی) وام گرفته؛ نغمه‌هایی که به گفتهٔ نویسنده، فریادی در شب برای بیانِ رویاها و دردهای پنهان است. این اثر با ستایش مارگارت اتوود روبرو شد و به بیش از ده زبان ترجمه گردید.

پژواک صدای نازنین در جایگاه یکی از فینالیست‌های جایزه معتبر Amazon First Novel و جایزه ادبی Ethel Wilson (در سال ۲۰۲۰)، نام او را به عنوان نویسنده‌ای جدی در ادبیات کانادا تثبیت کرد. او با نگاهی فمینیستی و انسانی، شکاف‌های طبقاتی و مذهبی جامعه را به تصویر می‌کشد. میراث او در داستان‌شناسی، تبدیل کردنِ رنج‌های فردی به یک روایت حماسی و جهانی است.