شیوا در سال ۱۳۴۰ خورشیدی (۱۹۶۱ میلادی) در تهران به دنیا آمد. او در خانواده‌ای شهری و فرهنگی رشد کرد و از نوجوانی به هنر، زبان و ادبیات گرایش یافت. ارسطویی در دانشگاه تهران در رشته بهداشت تحصیل کرد و سپس کارشناسی ارشد مترجمی زبان انگلیسی گرفت. در سال‌های آغازین جنگ ایران و عراق، به‌عنوان امدادگر داوطلب در جبهه حضور داشت؛ تجربه‌ای که بعدها نگاه اجتماعی و انسانی او را در نوشته‌هایش شکل داد.

زندگی ارسطویی با چالش‌های اجتماعی و فرهنگی همراه بود. در سال ۱۳۷۳، او از امضاکنندگان «بیانیهٔ ۱۳۴ نویسنده» بود که در اعتراض به سانسور و در دفاع از آزادی اندیشه، بیان و نشر آثار منتشر شد. این موضع، او را در میان نویسندگانی قرار داد که به‌طور آشکار از استقلال ادبی و آزادی بیان دفاع می‌کردند.

تجربه‌های جنگ، فعالیت‌های اجتماعی و فضای پرتنش فرهنگی پس از انقلاب، مسیر فکری او را شکل داد و به نوشته‌هایش لحن انتقادی و اجتماعی بخشید.

ارسطویی در اوایل دههٔ ۱۳۷۰ خورشیدی داستان‌نویسی را در کارگاه‌های رضا براهنی آموخت و به‌سرعت وارد عرصهٔ ادبیات شد. او در کنار شعر، داستان کوتاه و رمان نوشت و در آثارش به تجربه‌های زنان، زندگی شهری و پیچیدگی‌های روانی انسان پرداخت.

روایت‌های او واقع‌گرا و در عین حال منتقدانه‌اند. ارسطویی سال‌ها در دانشگاه هنر تهران و دانشگاه فارابی داستان‌نویسی تدریس کرد و کارگاه «وانکا» را نیز برگزار می‌کرد.

شیوا ارسطویی به یکی از صداهای مهم ادبیات معاصر ایران تبدیل شد. از آثار شناخته‌شدهٔ او می‌توان به «آفتاب مهتاب»، «بی‌بی شهرزاد» و «آمده بودم با دخترم چای بخورم» اشاره کرد. او همچنین در تولید فیلم‌ها و مستندهای مرتبط با جنگ، به‌عنوان مشاور کارگردان فعالیت داشت و در چند فیلم کوتاه نیز بازی کرد.

او در سال ۱۴۰۴ خورشیدی (۲۰۲۵ میلادی)، در روز تولد ۶۴ سالگی خود درگذشت. مرگ او که به‌عنوان انتخابی آگاهانه گزارش شد، توجه‌ها را به فشارهای روانی و اجتماعی بر نویسندگان جلب کرد.

مجموعه داستان «آفتاب مهتاب» در سال ۱۳۸۲ موفق به دریافت جایزهٔ ادبی یلدا و جایزهٔ هوشنگ گلشیری شد.