آغاز و پگاه —
حسین در سال ۱۳۴۲ در قصرشیرین به دنیا آمد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ روانشناسی بالینی به پایان رساند. سالهای جوانیاش در ایران با فضای اجتماعی و فرهنگی پرتنش دهههای پس از انقلاب همراه بود؛ تجربههایی که بعدها در نگاه انتقادی و اجتماعی آثارش بازتاب یافت. علاقهٔ او به ادبیات، روزنامهنگاری و مطالعهٔ روان انسان از همین دوره شکل گرفت و به تدریج مسیر فعالیتهای ادبی و فرهنگی او را تعیین کرد.
چالش و تکاپو —
نوشآذر در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی به آلمان مهاجرت کرد. او در سالهای نخست مهاجرت مدتی در حوزهٔ رواندرمانی و پرستاری روانتنی فعالیت داشت. زندگی در تبعید و فاصله از فضای فرهنگی ایران، تجربهای تعیینکننده در شکلگیری موضوعات آثارش شد. او به همراه بهروز شیدا و عباس صفاری مجلهٔ ادبی مستقل «سنگ» را در خارج از کشور بنیان گذاشت؛ نشریهای که به یکی از پایگاههای مهم ادبیات فارسی در تبعید تبدیل شد و بستری برای انتشار آثار نویسندگان مستقل فراهم آورد.
پویش و آفرینش —
حسین نوشآذر در داستاننویسی، ترجمه و روزنامهنگاری فعالیت گستردهای داشته است. آثار داستانی او اغلب با نگاهی اجتماعی و روانکاوانه به موضوعاتی مانند تنهایی، مهاجرت، هویت، جنسیت و سرکوب میپردازند. نثر او ساده اما کنایهآمیز و گاه طنزآلود است و در روایت به جزئیات روانشناختی شخصیتها توجه دارد. از جمله آثار داستانی او میتوان به «نه دیگر تک، نه دیگر تاب»، «یک روز آفتابی»، «سفرکردهها»، «دیگر سایهاش زمین را سیاه نخواهد کرد»، «نامههای یک تمساح به همزادش»، «سر سفرهٔ خویشان» و «اجارهنشین بیگانه» اشاره کرد. او همچنین برخی آثار نویسندگان آمریکایی را به فارسی ترجمه کرده است.
گذار و پژواک —
نوشآذر از چهرههای شناختهشدهٔ ادبیات تبعید فارسی به شمار میآید. او در سالهای اخیر با شهریار مندنیپور همکاری داشته و نشریهٔ ادبی دیجیتال «بانگ» را منتشر میکند؛ نشریهای که به ادبیات تبعید، سانسور و ادبیات اقلیتهای ایرانی میپردازد. آثار و فعالیتهای فرهنگی او بازتابی از تجربهٔ زیستهٔ مهاجرت و دغدغههای اجتماعی نویسندهای است که همچنان در حوزهٔ ادبیات، ترجمه و روزنامهنگاری کار میکند. او چندی پیش به فرانسه کوچ کرده است.