منیرو در ۲ مرداد ۱۳۳۳ در روستای ساحلی جفره بوشهر زاده شد. او تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش گذراند و سپس در دانشگاه شیراز روان‌شناسی خواند. حال و هوای بومی جنوب، اسطوره‌های دریا و باورهای مردم بوشهر از همان ابتدا در ذهن او ریشه بست و بعدها ستون اصلی تخیل داستانی او را شکل داد.

زندگی او با فراز و نشیب‌های سیاسی و اجتماعی گره خورد. او برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و از دانشگاه ایندیانا کارشناسی ارشد علوم تربیتی گرفت. پس از بازگشت به ایران، با چالش‌هایی چون ممنوع‌القلم شدن و حضور در کنفرانس جنجالی برلین (۱۳۷۹) روبرو شد؛ تجربه‌ای که بعدها الهام‌بخش رمان «زن فرودگاه فرانکفورت» گردید. او در این مسیر با بابک تختی ازدواج کرد و فعالیت‌های مدنی خود را در کمپین‌های حقوق زنان ادامه داد.

نویسندگی جدی او از سال ۱۳۶۰ آغاز شد و با انتشار «کنیزو» در سال ۱۳۶۷ به اوج رسید. شاهکار او، «اهل غرق»، رئالیسم جادویی را با اسطوره‌های جنوب پیوند داد. آثاری همچون «دل فولاد»، «کولی کنار آتش» و مجموعه «نازلی» (که داستان «رعنا» از آن برنده جایزه گلشیری شد)، او را به عنوان صدای توانای زنان و فرهنگ جنوب در ادبیات معاصر ایران تثبیت کرد.

روانی‌پور از سال ۲۰۰۷ ساکن ایالات متحده است. او با برگزاری کارگاه‌های آنلاین داستان‌نویسی، چراغ قصه‌گویی را برای نسل‌های جوان روشن نگه داشته است. آثار او به زبان‌های متعددی ترجمه شده و میراث او، زنده نگه داشتن پیوند میان واقعیت‌های گزنده اجتماعی و جادوی بیکران رویاها و اسطوره‌های ایرانی است.