لیلا در سال ۱۳۵۶ در نخستین ماه بهار در تهران زاده شد. او مسیر فکری خود را با پیوند میان ادبیات و زبان‌شناسی آغاز کرد. با دریافت دکترای زبان‌شناسی شناختی از دانشگاه تهران، از همان نخستین آثارش در اواخر دهه هفتاد، نشان داد که به دنبال کشف فضاهای خالی میان کلمات و فراروی از سنت‌های مرسوم روایتگری است.

زیست بانو صادقی در فضای آکادمیک و مهاجرت به کانادا، چالشی برای پیوند زدن نظریه و عمل بود. او با تمرکز بر «شعرشناسی شناختی» و تدریس در مجامع بین‌المللی، کوشیده است تا مرزهای زبان را درنوردد و از طریق ترجمه متون نظری کلیدی و فعالیت در انجمن‌های جهانی، پلی میان دانش جهانی و ادبیات فارسی بنا کند.

آفرینش‌های لیلا هنجارگریز و چندرسانه‌ای است؛ از رمان‌هایی با ساختار بازی‌گونه تا تلفیق شعر و داستان. آثاری چون «کارکرد گفتمانی سکوت» و «ضمير چهارم شخص مفرد» تبلور نگاه او به قدرت سکوت و خلاقیت‌های تصویری در متن هستند که خواننده را از یک ناظر منفعل به مشارکت‌کننده‌ای فعال در ساخت معنا بدل می‌کنند.

پژواک حضور دکتر لیلا صادقی اصفهانی در جایگاه داور جوایز معتبری چون مهرگان و کنشگری او در فضای مجازی، فراتر از متن است. او با ترویج رویکرد شناختی به داستان، میراثی از نقد علمی و خلاقیت فرمی به جا می‌گذارد که بر نسل نوی نویسندگان و منتقدان ایران تأثیرگذار و ماندگار خواهد شد.