خالد در مارس ۱۹۶۵ در کابل، افغانستان، در دورانی از ثبات نسبی سیاسی به دنیا آمد. او که فرزند ارشد یک خانواده دیپلمات بود، سال‌های نخستین زندگی‌اش را در فضای مدرن و بافرهنگ طبقه متوسط کابل سپری کرد. «پگاه» زندگی او با سنت‌های غنی قصه‌گویی شفاهی و شعر فارسی درآمیخته بود؛ پیشینه‌ای فرهنگی که بعدها به روح روایت‌های جهانی او تبدیل شد.

«تکاپوی» حسینی با کودتای کمونیستی سال ۱۹۷۸ و حمله متعاقب اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان، مسیری ناگهانی یافت. خانواده او در سال ۱۹۸۰ به ایالات متحده پناهنده شدند و در کالیفرنیا سکنی گزیدند. او با چالش‌های مهاجرت روبرو شد، اما مسیر تحصیل در پزشکی را دنبال کرد و در سال ۱۹۹۳ مدرک دکتری خود را دریافت نمود. حسینی حتی در دوران طبابت، هرگز ندای ادبی خود را رها نکرد؛ او سپیده‌دمان، پیش از آغاز نوبت کاری در بیمارستان، به نوشتن داستان‌های سرزمینش می‌پرداخت.

«آفرینش» نبوغ ادبی او با انتشار رمان «بادبادک‌باز» در سال ۲۰۰۳ به وقوع پیوست که به پدیده‌ای جهانی بدل شد. آثار بعدی او، «هزار خورشید تابان» و «ندای کوهستان»، با عمق عاطفی و تعهد به نمایش تاب‌آوری روح انسانی در میانه‌ی درگیری‌ها شناخته می‌شوند. مهارت او در «داستان‌شناسی»، در توانایی پیوند زدن آشوب‌های تاریخی با درام‌های خانوادگی نهفته است که تجربه زیسته افغان‌ها را برای میلیون‌ها خواننده در سراسر جهان ملموس کرد.

«پژواک» میراث حسینی بسیار فراتر از صفحات کتاب‌هایش طنین‌انداز است. او به عنوان سفیر حسن نیت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) و از طریق بنیاد خالد حسینی، موفقیت ادبی خود را به ابزاری برای کنشگری اجتماعی و کمک‌های بشردوستانه به مردم افغانستان تبدیل کرده است. صدای او پیوندی حیاتی میان جامعه مهاجر افغان و جامعه جهانی است که پیام‌هایی از همدلی، رستگاری و قدرت ماندگار خاطره را تکرار می‌کند.